Cello Sonatas

Johannes Brahms was al sinds zijn jeugd gefascineerd door het "mannelijke, serieuze karakter" van de cello, toen hij zelf les had gehad en grote vooruitgang had geboekt op het instrument. Aanvankelijk vertrouwde hij de cello echter enkele van de mooiste cantilena's toe in grotere kamermuziekwerken, zoals het eerste pianotrio en het eerste strijksextet. Pas na deze en de eerste twee pianokwartetten met hun sonore cellopartijen wendde hij zich in 1862 tot een cellosonate. Het diep melancholische karakter ervan werd zo paradigmatisch voor het instrument dat hij zich pas decennia later, in 1886, waagde aan een tweede cellosonate.