Romeo & Julia

Toen de 23-jarige Hector Berlioz in 1827 Shakespeare's "Romeo en Julia" voor het eerst op het toneel zag, raakte hij daar enorm door opgewonden, wat waarschijnlijk niet in de laatste plaats te danken was aan de Ierse actrice Harriet Smithson, die Julia speelde. Zij werd Berlioz' vrouw in 1833 en nog eens zes jaar later voltooide hij de symfonie "Roméo et Juliette" op. 17. Dit is zeker geen poging om Shakespeare's drama zo getrouw mogelijk te realiseren; geen enkel vers van Shakespeare werd opgenomen in de tekst, die de dichter Emile Deschamps schreef op basis van Berlioz' schetsen. Wanneer de "Proloog" verwijst naar Shakespeare als degene die als enige het allerhoogste geheim van de poëzie kende, is het ook duidelijk dat de luisteraar opzettelijk in het perspectief van Berlioz wordt geplaatst, wiens verbeelding door Shakespeare's genie tot zijn eigen vlammen wordt aangewakkerd. Net als in het geval van de "Harold in Italy" symfonie gebaseerd op Byron, past Berlioz het origineel zeer vrij aan. Hier, net als daar, ontwikkelt hij hele delen uit episodes die slechts van secundair belang zijn in het gedicht en voegt hij scènes toe die daar helemaal niet voorkomen. Deze live-opname uit 1982 toont Gary Bertini op het hoogtepunt van zijn carrière als dirigent van het Stuttgart Radio Symfonie Orkest van de SWR. Een uitstekende cast van zangers - Alfreda Hodgson (mezzosopraan), Philip Langridge (tenor) en John Shirley-Quirk (bariton) - evenals internationaal gerenommeerde koren zoals het Bavarian Radio Choir en het SWR Vokalensemble (tot 1998 bekend als het Südfunk Choir) begeleiden hem in deze uitvoering van een van de meest complexe symfonische werken uit de Romantiek.