Bach & Encke

Vloeiende beweging en aandacht voor de natuur Tanja Tetzlaff in gesprek met Friederike E. Westerhaus Op deze cd paar je drie cello-suites van Bach met twee werken van Thorsten Encke. Hoe verandert deze combinatie de ervaring voor de speler en voor de luisteraar? Ik denk niet dat het mijn manier van spelen verandert, maar zeker onze manier van luisteren. We komen Bachs werken anders te horen omdat Enckes onbekende klanken ons schrikken en verontrusten. Tussen de suites ingevoegd openen Enckes stukken een heel ander klankuniversum. Na Cracks voelen we ons waarschijnlijk gealarmeerd, en we nemen dus een ander houding aan als we de 5e Suite benaderen, die al vrij geagiteerd is. Dan, na Clouds, die eindigt met een kleine onweersbui, benaderen we de 6e Suite bijna bevrijid voelend – dolblij dat we een gevaarlijke excursie op dun ijs hebben overleefd. Met zijn twee stukken bouwt Encke bruggen tussen de drie suites en verwijst er rechtstreeks naar in zijn muziek. Ik vind dat de twee werken behoorlijk verschillend van karakter zijn: Cracks is luid en lawaaierig – fragiel ook – terwijl Clouds meer melodieus begint. Hoe heb je je spel aan de twee werken aangepast qua muzikaal karakter? Beide stukken bevatten machtig, ongelooflijk drama in een kleine ruimte. Beide stukken zijn bedreigend, maar ook prachtig. Terwijl je op het dunne, gevaarlijke ijs bent, kun je overleven als je het juiste soort vibratie weet in te gaan. Je kunt in dat mooie ijsschaatsritme blijven glijden zonder door het ijs te zakken. ……(Fragment uit het interview in de cd-boekje)