CORO

Geert Callaert

CORO: geïnspireerd door Luciano Berio's gelijknamige compositie van 31 liederen, schilderde George De Decker een cyclus van 31 doeken. De sleutelzin die Berio als uitgangspunt nam, komt uit een gedicht van Pablo Neruda: 'Venid a ver la sangre por las calles' (Kom het bloed in de straten zien) – een bijtende verwijzing naar de machtsovername van generaal Pinochet in Chili in 1973. Voor de tentoonstelling van deze schilderijencyclus schreef De Decker een compositie voor vrouwenstemmen. Op de soundtrack verwerkte hij zangopnames van Els Van Laethem, Anne Marie Honggokoesoemo en Herlinde Ghekiere. Op verzoek van pianist Geert Callaert voegde hij een pianopartij toe, waardoor CORO uiteindelijk een compositie voor solo piano werd, met een soundtrack met vrouwenstemmen. CORO wordt voorafgegaan door twee nieuwe partituren in hetzelfde klankidioom. Deel I bestaat uit madrigalen, waarin de zangpartijen steeds polyfoon – als een 'coro' – met de piano dialogeren. De zangeres die hier optreedt is Els Van Laethem, die al jaren vertrouwd is met zowel hedendaagse als renaissancemuziek. De finale is een 'nieuw' madrigaal: een zangpartij gecomponeerd door De Decker op een tekst uit Carlo Gesualdo's vijfde liedboek: 'S'io non miro non moro'. Het laatste schilderij – de outsider in de reeks – kreeg een muzikale pendant. Als brug naar de CORO-cyclus componeerde De Decker nieuwe muziek voor Francesco Petrarca's Sonetto XXXI.