Sonate Accademiche

De Florentijn Francesco Maria Veracini (1690-1786) werd beschouwd als een van de grootste vioolvirtuozen van zijn tijd. Verblijven in Londen, Düsseldorf, Venetië en Dresden hielpen de excentrieke muzikant om internationale faam te verwerven. Van zijn vele werken is zijn Sonate Accademiche op. 2 (Londen / Florence 1744) voor viool en basso continuo vandaag de dag het bekendst. Het karakter van de Sonate Accademiche wordt gekenmerkt door een eigenaardige combinatie van intellectualiteit, virtuositeit en expressiviteit. Ondanks de technisch veeleisende vioolpartij vloeit de virtuositeit met natuurlijk gemak en speelsheid dankzij Veracini's meesterlijke idiomatische omgang met zijn eigen instrument. De collectie Sonate Accademiche is zeer uitgebreid, zowel in lengte als in variëteit. De sonates komen niet overeen met de standaardvormen van die tijd, zoals de Italiaanse sonata da camera of sonata da chiesa. Veracini zelf schrijft in zijn voorwoord: "... twee of zelfs drie delen, naar believen gekozen, volstaan om een sonate van redelijke lengte te vormen". Eva Saladin heeft Veracini's benadering toegepast op het hele boek, wat haar in staat stelt contrasterende delen van de sonates te selecteren en de meest interessante kenmerken van de muziek te benadrukken door de afzonderlijke delen te combineren tot een vloeiend programma met verbindende toonsoorten en een duidelijke dramaturgie.