Volume 5
Can Cakmur
Voor het vijfde deel van de veelgeprezen Schubert+-serie contrasteert Can Çakmur de Weense componist voor het eerst met zijn beroemde voorganger, Ludwig van Beethoven. Nadat Schubert het liedgenre had geperfectioneerd, moest hij zijn volle potentieel nog bewijzen in het rijk van de pianosonates, een typisch Beethoveniaanse vorm. In zijn Sonate in A majeur, D. 664, laat hij het traditioneel oppositionele karakter van de sonate los en wijdt hij zich aan een melodieus verhaal waarin landschappen geleidelijk lijken te veranderen, alsof ze vanuit het perspectief van een reiziger worden bekeken. Daarmee biedt hij een zowel frisse als persoonlijke benadering. Beethoven wordt hier vertegenwoordigd door een reeks variaties, een genre waarin hij ook excelleerde. De 32 variaties in c mineur variëren van teder verlangen tot emotionele onrust die doet denken aan de Appassionata-sonate.
Met de Sonate in c klein, D. 958, uit 1828, het eerste deel van zijn uitmuntende laatste trilogie, bevestigde Schubert zijn claim om als Beethovens opvolger als componist van pianosonates te worden beschouwd. In een werk dat Can Çakmur beschouwt als een hommage aan Beethoven, bereikt Schubert een synthese van de invloed van de meester en de lyriek van zijn eigen vroege sonates. Slechts enkele weken voor zijn dood zit de jongere componist eindelijk naast de oudere meester en voert een gelijkwaardig gesprek met hem.
