Father & Son (reissue)

De voorwaarden waaronder Schuberts liedkunst zich ontwikkelde tot een kaleidoscopisch gloeiend spectrum dat genre- en institutioneel vastgestelde historische grenzen overschreed, verdwijnen vandaag de dag doorgaans onder het voetstuk dat de late negentiende eeuw voor de componist begon op te richten. De sporen van improvisatiepraktijk gingen steeds meer verloren in een muziekcultuur die het gedrukte manuscript tot een quasi-heilig object stileerde. Een bijzonder succesvolle manier om terug te leiden naar een fundamenteel motief in Schuberts liedkunst is een benadering van de liederen die het moment van spontane uitvoering ernstig neemt als communicatieve handeling, zonder het werkkarakter van Schuberts muziek te ontkennen. Het idee van 'één' universele menselijke stem lijkt zich met bijzondere intensiteit te materialiseren in de vermenging van twee stemmen met gelijkaardige timbre, die permanent van identiteit kunnen wisselen en zich verdubbelen. Gebaseerd op onze kennis bijvoorbeeld van de Schubertiade-herinneringen van 1868, onthouden en opgetekend door Moritz von Schwind, kunnen we ons niet voorstellen dat de 'Schubert-zangers' Johann Michael Vogl en Karl von Schönstein inderdaad afwisselend (of zelfs in eenklank) zouden hebben gezongen? Christoph Prégardien: Wanneer plotseling een tweede stem opduikt in een Schubert-lied, zeggen veel mensen natuurlijk: mogen we dit Schubert aandoen? Ook ik moest eerst worden overtuigd om het improvisationelement in overweging te nemen, echter, onze benadering om het over te nemen gebeurde niet willekeurig, maar in de context van ons bewustzijn van muziekbeoefening in voorbije eeuwen. Michael Gees: Je kunt redenen formuleren die niet gebaseerd zijn op historische kennis maar voortvloeien uit de muziek zelf. "Nacht und Träume" (Nacht en Dromen), bijvoorbeeld – je luistert naar deze muziek, je hoort dat zij een potentieel in zich draagt: het potentieel om uit te gaan van de eerder eenvoudige structuur en zich praktisch tot oneindigheid te kunnen vertakken. Dit opent ruimtes waarin je zonder grenzen kunt blijven fantaseren. In deze context zijn onze versies niet werkelijk "gekunsteld", maar gevormd door in zekere zin "af te luisteren" op de muziek zelf. Als ik het hoor, hoor ik iets als een ander "ik", een ander zelf, een corresponderend meerklank-zijn. Julian Prégardien: In onze arrangementen wilden we in de eerste plaats een ontmoeting met de formidabele complexiteit van Schuberts oeuvre in het lied en wilden we aantonen dat grenzen overlappen! Schubert componeerde het lied "Widerspruch" (Tegenstrijdigheid) sowieso in twee versies – namelijk de soloversie en als koorisch lied – en we voegen hier op zekere wijze een derde aan toe. Met "Licht und Liebe" (Licht en Liefde) hebben we ook een originele compositie voor twee stemmen opgenomen, evenals dramatische ballades, gezellige vocale ensembles en elegisch meditatieve solozangen die we op nieuwe wijze "hebben gehoord" en op verschillende manieren hebben gearrangeerd.