Het is intussen geweten dat het tot voor kort bouwvallig gebouwencomplex van de beide conservatoria in Brussel (Vlaams en Franstalig) na een zeer lange weg van onderhandelingen, tegenwerking, moedwil, geldweigering en wat nog dan toch in renovatie en veel meer is. Er is terug meer dan hoop.
Conservamus, de vereniging van gedreven mensen die alles op alles gezet hebben om verleden, heden en toekomst op de hoogst waardevolle wijze te dienen, zijn geslaagd in het opzet dat hen samenbracht: piekfijne huisvesting voor beide conservatoria.
Is het werk nu achter de rug voor de vereniging? Kan ze nog meer doen dan de opvolging van de ingrijpende restauraties en vernieuwbouw grondig ter harte te nemen en eens de werken achter de rug, de boeken te sluiten? O ja, er kan meer. Dat ‘meer’ zit niet in de stenen. Dat ‘meer’ zit in het hele artistieke, pedagogische project dat de studenten van de conservatoria ondersteunt in het zich professioneel plaatsen in de grote wereld van de (klassieke) muziek en andere disciplines die in beide instituten onderwezen worden.
Conservamus Symphony Orchestra
Eén van de nieuwe initiatieven van de vereniging is het Conservamus Symphony Orchestra, opgericht in 2023, met en voor de studenten van beide conservatoria. Het uitgebreide orkest kiest voor groot repertoire dat in onder meer een prestigieuze zaal als de Zaal Henry Le Bœuf in Bozar voor het grote publiek musiceert onder leiding van een vooraanstaand dirigent. Het is motiverend, zeker nu er hoop is op binnen enkele jaren schitterende huisvesting, en het zal de kwaliteit alleen te goede komen. Dat is nu al en dat? Dat hoorde iedereen die op het feestelijk jaarconcert was van wat een jonge traditie is: jaarlijks een groot concert in Bozar door het Conservamus Symfonieorkest.
Een ‘wow-effect’
Je mag het met een jeugdige uitdrukking wel zo bestempelen, de luisterervaring die het publiek onderging: wow-effect’ dat minu-u-utenlang met een applaus en gejuich bedankt werd. Wat een positieve sfeer hing in de zaal. Da’s eens wat anders dan de ‘sérieux’ bij de vele andere concerten met zo’n ernstig programma. Want ernstig wat het wel: het Conservamus Symphony Orchestra bracht Van Strauss tot Ravel met 120 musici uit de twee Koninklijke Conservatoria van Brussel onder leiding van niemand minder dan Nicolás Pasquet.
De uitbundigheid, de bijna perfectie, de kracht, het volume, het grote evenwicht kon doen geloven dat het hier ging om een professioneel orkest waarvan de leden met de regelmaat van de klok samen musiceren. Welja, alles samen genomen: een wow-effect.
Programma
- Maurice Ravel: Daphnis et Chloé, Suite nr. 2 - Een meesterwerk van kleur, lyriek en Franse elegantie.
- Richard Strauss: Eine Alpensinfonie, op. 64 - Een monumentale symfonische reis door de landschappen en emoties van de Alpen.
Dit is een programma voor doorwinterde musici. De dirigent, Nicolás Pasquet, is ten voeten uit een groot professioneel en hij dirigeerde niet alleen met vaste hand het uitgebreide orkest, hij musiceerde vooral en straalde genot uit, jeugdig begrip met een brede aanmoedigende glimlach. Wie zo dirigeert en jonge mensen zo meetrekt, levert grote kwaliteit.
Ravel gaat van voorzichtige subtiliteit tot zware impact. 20 minuten kleef je aan je stoel. Een bijzonder werk dat uitmuntend vertaald werd door dit ‘studentenorkest’. Een compositie voor de grote zalen, meer dan om thuis te beluisteren. Het wordt niet al te veel geprogrammeerd, nog een extra goed punt voor de programmatoren. Net zoals de Strauss symfonie die je ook niet alle dagen hoort in de concertzalen. Begrijpelijk voor beide werken want ze vragen veel bezetting wat de kosten opdrijft. De symfonie is nogal filmisch en Wagneriaans, maar dat laatste is algemeen geweten bij zoveel werken van Richard Strauss. Een langdurend werk dat van de musici onder meer vraagt om de publieksaandacht te blijven trekken omdat de compositie dat niet over heel de lijn doet, eerlijk toegegeven. Hier slaagde men er sterk in. Het indrukwekkendste is natuurlijk het onweer in deze verhalenbundel. Maar het meest muzikaal diepgaand is en blijft voor mij wel de Ravel die hoog scoorde.
O ja, een geslaagde feestavond. Absoluut. Volgend jaar en nog vele jaren daarop: opnieuw dit Conservamus Symphony Orchestra op het podium in Bozar en daarna, welja, natuurlijk, in de gerestaureerde concertzaal van het Brussels Koninklijk Conservatorium!