Ooit speelde ik harmonica bij de scouts. De liederen begeleiden, ken je het? Bij de volksdansgroep waar ik als kind bij danste, was ‘den trekzak’ het centrale instrument. Veel later zou ik via de Nederlandse Bosniër Nihad Hrustanbegovic en via onze landgenoot Jef De Haes, kennis maken met wel wat anders dan ‘die trekzak’ en die 'simpele' harmonica. Zij lieten me kennis maken met een volwaardig klassiek instrument voor de grote podia.
Beloftes en meer concerteren op accordeon met strijkorkest
Accordeonleraar in onder meer de Lierse muziekacademie en in het Lemmens (LUCA School of Arts) Jef De Haes wilde opnieuw bewijzen wat allemaal kan met de accordeon. Hij is een bevlogen leraar, een uitmuntend pedagoog die zijn leerlingen als geen ander weet te motiveren en dingen aanleert en laat spelen voor volle zalen die je niet voor mogelijk houdt. Het werd een avond van ontdekkingen: jonge talenten ontdekken was één, twee was het leren kennen van nooit eerder of zelden uitgevoerde klassieke (hedendaagse) werken voor accordeon en orkest.
De 14-jarige Jozefien Bergen, de 14-jarige Andreas Cremer, de 17-jarige Arlan Theuns en de reeds gediplomeerde en les gevende Lieke Op't Roodt waren de solisten, begeleid door het strijkorkest La Passione onder leiding van Kris Stroobants en met pianist Carl Vandoorne.
Zoals altijd zijn we mild in de beoordeling als het gaat om podiumconcerten voor een groot publiek waar nog (zeer) jonge musici optreden. Ze zijn nog niet volleerd en hebben nog sneller last van plankenkoorts. Daar hebben we alle begrip voor, al mag gezegd en geschreven worden dat als er al eens zenuwen de controle dreigden te verstoren, degene die er wat door geplaagd werd het voor de vele toehoorders zeer goed kon verbergen.
Wereldpremières!
Met Transits van componist Marcel De Jonghe (°1934) werd de concertavond geopend. Jozefien Bergen (14) mocht het samen met het orkest in wereldpremière brengen. Een hedendaags, tegelijk klassiek geïnspireerd werk vol melodie, spanningen die mooi worden opgelost. Doe het eens na als tiener om een geheel nieuwe werk netjes gezet uit te voeren?
De 14-jarige Andreas Cremer bracht van de Noord-Macedonische componiste Bete Ilin (°1982) een werk waar de Balkan in verweven zit, maar niet opdringerig de leidraad vormt. Een wat korter werk dat overtuigend werd gespeeld door de jonge solist en het orkest. Wie nog twijfelde of accordeon en orkest samen door één deur kunnen bij aanvang van het concert, was nu al wel overtuigd dat het kan.
Vivaldi componeerde vioolconcerti aan de lopende band en een van deze concerti voor twee violen werd knap bewerkt voor twee accordeons en strijkorkest. Opnieuw speelde Andreas, samen met Arian Theuns (17) die zijn jongere kompaan mooi mee leidde en ondersteunde. Italiaanse instrumenten – hét accordeonland bij uitstek is Italië – en Italiaanse muziek: dat leefde!
Twee volle repertoirewerken
De Oekraïense componist Igor Shamo (1925-1982) schreef een concerto voor accordeon en orkest dat zo thuishoort op de internationale podia. Een zoekend stuk muziek, wijds, uitgesponnen, soms vol heftige energie, doortastend en overtuigend. Al die elementen wist de 18-jarige Arian Theuns knap weer te geven.
Het concert sloot af met een ware apotheose, een Europese première van een concerto voor accordeon en symfonisch orkest dat ergens lag stof te vergaren van de hand van Nikolai Silvansky (1916-1985, Oekraïne). Soliste Lieke Op ’t Roodt kwam in het bezit van het manuscript dat ze leesbaar maakte, reduceerde voor strijkersensemble, piano en (haar) accordeon, digitaliseerde, instudeerde en het meesterlijk vertolkte.
De avond werd afgesloten met veel enthousiast applaus en terecht een staande ovatie waar leraar Jef onverwacht nog heel wat lof kreeg van Arian die spontaan een tekstje voorlas om zijn leraar, zijn mentor, zijn wegbereider en ja, ook vriend, in de bloemen zette.