Met zijn veertiende editie bevestigt Meer Stemmig Gent zijn plaats als een van de toonaangevende polyfoniefestivals in Vlaanderen. Wat in 2012 begon als een initiatief van Jens Van Durme en Aart de Zitter, groeide uit tot een vaste waarde in het Gentse zomerlandschap: kleinschalig in opzet, maar inhoudelijk uitgepuurd, met ensembles van internationaal niveau in historische ruimtes die meer zijn dan decor.
Dit jaar focust het festival op de migratie van de Franco-Vlaamse polyfonie: muziek die vanuit centra als Gent en Parijs via koloniale netwerken en figuren als de Gentse franciscaan Pedro de Gante haar weg vond naar de Nieuwe Wereld. Een verhaal van overdracht, transformatie en overleving, maar ook een manier om het repertoire in zijn historische breedte te beluisteren.
Van Notre-Dame tot Macharius
De zaterdag opent met een lezing van musicoloog Pieter Mannaerts (Alamire Foundation / KU Leuven) in het kader van de DavidsfondsAcademie. Hij schetst de ontwikkeling van de polyfonie van de vroege Notre-Dameschool tot de stile antico bij Monteverdi. Een inhoudelijke inleiding die meteen het luisterkader scherper stelt.
’s Avonds neemt het Huelgas Ensemble onder leiding van Paul Van Nevel het over. In de Sint-Machariuskerk – een ruimte waarvan de hoge gewelven en de droge, gefocuste nagalm dit repertoire niet omhullen maar uitlichten – brengt het ensemble een programma rond de Parijse Notre-Dame-polyfonie.
Een continent in één dag
De zondag vormt de kern van het festival, met een programma dat inhoudelijke samenhang koppelt aan stilistische diversiteit. Francis Maes (UGent) opent met een lezing die het internationale netwerk achter de polyfonie verder uittekent.
El Grillo brengt een overtuigend Belgisch perspectief op het repertoire. Cappella Mariana uit Tsjechië staat voor een streng en verfijnd vocaal idioom, terwijl La Fonte Musica het festival afsluit met werk van Matteo da Perugia: muziek op de grens van middeleeuwen en renaissance, passend binnen een dag die voortdurend tussen muzikale werelden beweegt.
Een van de inhoudelijke zwaartepunten is het concert van Cappella Pratensis, met een programma rond Pedro de Gante. De Gentse franciscaan, die in Mexico mee de basis legde voor een lokale polyfone praktijk, wordt zo teruggebracht naar zijn muzikale oorsprong. Het ensemble, met zijn doorgedreven brongetrouwe benadering, is hiervoor een logische keuze: niet als louter reconstructie, maar als levende uitvoeringspraktijk.
Randprogramma en participatie
Naast de concerten blijft Meer Stemmig Gent inzetten op verbreding. Een workshop van Caroline Sordia richt zich tot amateurzangers, terwijl Muziek op Schoot (Tinkel) de jongste luisteraars laat kennismaken met meerstemmigheid. Onder de noemer Stemmig Gents brengt Shahab Azinmehr (zang en setar) een subtiele dialoog met niet-westerse klankwerelden – eerder een zijdelingse opening dan een expliciet statement, maar daarom niet minder relevant.
Meer Stemmig Gent blijft zo trouw aan zijn formule: inhoudelijke scherpte, historisch bewustzijn en een zorgvuldige artistieke selectie, zonder overdaad. De veertiende editie kiest duidelijk voor diepgang boven spektakel, en laat de muziek spreken in een context die haar geschiedenis niet illustreert, maar hoorbaar maakt. Muziek die vijf eeuwen geleden Gent verliet, keert hier terug naar haar vertrekpunt – en klinkt alsof ze nooit is weggeweest.
Klassiek Centraal kijkt uit naar deze ontdekkingstocht en zal er een reisverslag van brengen.